Depresja okołoporodowa

Emocjonalny stan kobiety, która jest w ciąży ma duży wpływ na jej somatyczny stan i vice versa: zmiany hormonalne i fizyczne, które to później modyfikują psychiczne procesy. Kobiety, które są w ciąży, a później po porodzie są podatne bardziej na stres. Właśnie w tych okresach może wzrosnąć ryzyko wystąpień zaburzeń psychicznych w tym również depresji. „Świeże” i przyszłe matki doświadczają często napięcia lub leku, mają okresowo niski nastrój. Bardziej narażone są kobiety, które podczas ciąży miały jakieś problemy bądź były chore. Może to również wystąpić po porodzie, ponieważ u ich dziecka stwierdzono na przykład jakąś chorobę.

Zaburzenia po porodzie

Już w czasach Hipokratesa stwierdzono występowanie zaburzeń w nastroju u kobiet, które urodziły. Baby blues, czyli smutek poporodowy bądź poporodowe przygnębienie, to stan który występuje u kobiet między 50 – 80 procent. Często ten stan pojawia się gdy kobieta ma nawał mleczny, objaw ten nasila się między piątym a szóstym dniem po porodzie i trwa od dziesięciu do dwóch tygodni. Czasami trwa do miesiąca. Wtedy dużą rolę odgrywa mąż bądź partner kobiety. Musi ją wspierać i być przy niej, ponieważ jej stany są bezwarunkowe i nie ma na nie wpływu. Baby blues to zmienność nastrojów, poczucie zmęczenia, płaczliwość, smutek, różna drażliwość, nerwowość oraz zakłopotanie i brak poczucia kompetencji jako matka, a także obawy co do przyszłości.

Kliniczny obraz depresji

W klinicznym sensie stan ten mieści się w subdepresji, czyli małej depresji. Objawy te nie upośledzają zdolności ”świeżej” matki do funkcjonowania prawidłowego, pogarszają tylko jakość życia kobiety. Objawy te nie wymagają farmakologicznego leczenia, ustępują one samoistnie. Potrzebny jest czas, wsparcie bliskich albo innych mam malutkich dzieci. Dlatego, że nie trzeba tego leczyć, w wielu przypadkach jest to lekceważone, co powoduje, że kobieta czuje się bardzo źle. Natomiast depresja poporodowa (postpartum depression) występuje u około dziesięciu procent kobiet, które są po porodzie. Objawy te ukazują się najczęściej dopiero miesiąc po urodzeniu maleństwa. Występują różne czynniki ryzyka, które sprzyjają przy pojawieniu się depresji: czynniki psychiatryczne: depresyjne zespoły z przeszłości, baby blues, występowanie w rodzinie depresji, poporodowa depresja w przeszłości, stosunek niechętny do ciąży, różne negatywne przeżycia podczas poprzednich ciąż, ciężki poród; czynniki psychospołeczne: złe stosunki w własną mamą, finansowe problemy, ogólnie złe relacje w rodzinie, inne różne, trudne życiowe wydarzenia, które są niezwiązane z ciążą.

Leczenie depresji poporodowej

Leczenie poporodowej depresji to nic innego jak podawanie leków przeciwdepresyjnych oraz stosowanie psychoterapii. Niektóre kobiety nie czują się w ogóle na siłach, aby karmić piersią, mają różne obawy. Jeżeli jednak kobieta chce karmić piersią i jednocześnie się leczyć, to decyzję o tym musimy podjąć rozważnie. Decyzja o leczeniu powinna być podjęta przez kobietę świadomie i dobrowolnie. Ulgą dla kobiety w depresji jest nie tylko leczenie ale również psychoterapia. Trzeba pamiętać, że leki na depresje nie przyniosą od razu skutków, jest to proces długofalowy. Objawy te ustępują, ale powoli, trzeba uzbroić się w cierpliwość i być wytrwałym. Psychoterapia, która jest podjęta w tym okresie zwykle pomaga z uporaniem się danym kryzysem.